Nog ongeveer 3 weken, dan ben ik als het goed is afgestudeerd! Om heel eerlijk te zijn,  kan ik niet wachten tot ik klaar ben. De reden is dat ik de afgelopen jaren naast mijn studie een eigen bedrijf heb gehad. Je zult het misschien wel weten, maar samen met mijn vriendin maak [...]]]>

Nog ongeveer 3 weken, dan ben ik als het goed is afgestudeerd! Om heel eerlijk te zijn,  kan ik niet wachten tot ik klaar ben. De reden is dat ik de afgelopen jaren naast mijn studie een eigen bedrijf heb gehad. Je zult het misschien wel weten, maar samen met mijn vriendin maak ik bruidsreportages onder de naam Mon et Mine. Ons bedrijf is ontstaan uit een hobby, maar is in de korte tijd dat we bestaan, uitgegroeid tot een volwaardige onderneming. Er blijven natuurlijk altijd dingen op het to-do lijstje staan, maar we kunnen er in ieder geval van rondkomen.

Ondernemer zijn is een onzeker bestaan, je weet nooit wat de jaren gaan brengen. Tegelijkertijd is het zo ontzettend lonend. Het is mooi om je bedrijf te zien groeien door iets dat jij hebt gedaan. Alle fouten, maar ook alle successen, zijn helemaal voor eigen rekening.

Een bedrijf naast je studie

Ik hoor vaak medestudenten zeggen dat ze van plan zijn om na hun studie een eigen bedrijf op te starten. Wat ik alleen zo ontzettend zonde vind, is dat ze daar niet nú al mee beginnen. Er is geen betere tijd om je eigen bedrijf te starten, als tijdens je studie. Je kunt in je eigen tempo, zonder al te veel financiële druk, je bedrijf starten. Als je merkt dat ondernemerschap niets voor je is, of je merkt dat er geen markt is voor je bedrijf, no biggie! Je hebt dan wel inmiddels een portfolio opgebouwd. Als het wel succesvol is, dan heb je een stuk meer zekerheid na je studie.

Er is geen betere tijd om je eigen bedrijf te starten, als tijdens je studie.

Want als je klaar bent met je studie, houdt de studiefinanciering en de bijdrage van je ouders op, je krijgt geen OV-jaarkaart meer. Opeens moet er geld in het laatje komen. Als je dan nog moet beginnen met je eigen bedrijf, is dat heel lastig. Door de financiële druk wordt de verleiding maar al te groot om toch te solliciteren naar een ‘normale’ baan. Als je eenmaal een full-time baan hebt, dan is het héél lastig om daar mee te stoppen om voor jezelf te beginnen, je vaste lasten groeien namelijk alleen maar.

Als je dus studeert en van plan bent om een eigen bedrijf te starten, START NU.

Ja, je zult het druk krijgen. No pain, no gain.

Hoe begin je? Dat is heel simpel:

1. Naam. Denk er niet te lang over na. Werk je individueel, gebruik dan je eigen naam. Natuurlijk kun je een pretentieuze naam als ‘Studio Awesomeness Graphix’ gebruiken, maar dat is niet waarom klanten bij jou aankloppen. Ze kiezen een eenmanszaak voor de persoonlijke aandacht. Jij bent je eigen merk.
2. Website. Registreer je domeinnaam. Download WordPress, voeg een leuk thema toe. Voeg je portfolio toe. Vergeet niet een stukje over jezelf te schrijven, met een foto erbij!
3. KvK. Registreer je bij de Kamer van Koophandel. Voor een eenmanszaak kost dat €46,68. Je krijgt bij de KvK ook direct een BTW nummer. Natuurlijk kun je zwart beginnen, maar ik raad het je af. De meeste mensen die zwart werken durven niet goed promotie te maken voor hun bedrijf. Hierdoor verdien je minder dan wanneer je wit werkt.
4. Promotie. Begin met een simpele advertentie op bijvoorbeeld Marktplaats. Heel veek mensen zoeken op ‘student’ in combinatie met bijvoorbeeld ‘website’. Als je websites maakt als student zijnde, zet dat dus in de titel. Laat overal (bijvoorbeeld tijdens verjaardagen) weten dat je een eigen bedrijf hebt. Je familie en vrienden zijn een heel waardevol netwerk voor starters!
5. Prijzen. Ai, een lastig punt. Het ligt heel erg aan je ervaring en portfolio. Een grote fout (die wij ook in het begin maakten) is dat je jezelf onderschat. Wil je hulp, stuur me een e-mail: r.snellink [apenstaartje] gmail.com

Doe niet te lang over dit lijstje. Je kunt wel heel perfectionistisch werken aan een logo, maar het is veel belangrijker dat je wat opdrachten krijgt. Alleen zo zul je beter worden.

Vanaf vanavond (4 maart) 19:00 uur (onze tijd) geeft Vincent Laforet 3 dagen lang workshops filmen met spiegelreflex camera’s. Hij behandelt onder andere workflow, editing en apparatuur. Een groot gedeelte bestaat uit een ‘hands-on’, waarbij de (fysieke) deelnemers een documentaire gaan maken.

De workshops zijn gratis te bekijken via de site van [...]]]>

Vanaf vanavond (4 maart) 19:00 uur (onze tijd) geeft Vincent Laforet 3 dagen lang workshops filmen met spiegelreflex camera’s. Hij behandelt onder andere workflow, editing en apparatuur. Een groot gedeelte bestaat uit een ‘hands-on’, waarbij de (fysieke) deelnemers een documentaire gaan maken.

De workshops zijn gratis te bekijken via de site van Creativelive. Aanrader dus! Mocht je nu niet kunnen kijken de komende dagen, dan kun je de workshops later betaald kijken.

Voor degenen die Vincent Laforet niet kennen: Hij is de man achter o.a. de eerste film met de Canon 5D mark II.

Waarom zou je eigenlijk willen filmen met een fotocamera? Ik krijg deze vraag vaak te horen als ik aan het filmen ben met een DSLR. Mijn snelle antwoord is dan altijd: de grote sensor. Die zorgt voor een filmisch plaatje, met een kleine scherptediepte. Maar er komt [...]]]> Waarom filmen met een DSLR?

Waarom zou je eigenlijk willen filmen met een fotocamera? Ik krijg deze vraag vaak te horen als ik aan het filmen ben met een DSLR. Mijn snelle antwoord is dan altijd: de grote sensor. Die zorgt voor een filmisch plaatje, met een kleine scherptediepte. Maar er komt natuurlijk veel meer bij kijken.

Welke codec gebruikt de camera? Met welke bitrate wordt er opgenomen? In dit artikel leg ik uit waarom je met een fotocamera zou willen filmen en wat de voordelen hiervan zijn. Daarnaast behandel ik de nadelen van deze techniek en hoe je om deze nadelen heen kunt werken.

Voordelen

-Beeldkwaliteit
-Lichtgevoeligheid
-Aanschaf
-Verwisselbare lenzen
-Vormfactor

Nadelen

-Film tijdlimiet
-Oververhitting
-Rolling Shutter
-Line Skipping
-Codec
-Audio
-Vormfactor

Voordelen

Beeldkwaliteit

De meest voor de hand liggende voordelen om met een DSLR te gaan filmen is de beeldkwaliteit. De camera’s hebben grote sensoren, die overeen komen met de grote van 35 mm film of zelfs groter. Hierdoor krijg je een kleine scherptediepte, die voor dezelfde look als 35 mm film zorgt. Je beeld wordt dus veel filmischer dan met een normale camera, waarbij door de kleine sensor alles scherp is. De selectieve focus kan je bijvoorbeeld goed gebruiken bij een instructiefilm, door alleen datgene in focus te houden wat van belang is.

Overzicht van sensor grootte: van Sony EX3 tot Canon 5D MKII

Bron: http://nofilmschool.com/dslr/camera/

Het is mogelijk om op een normale camera een 35 mm adapter te zetten, waardoor je ook met verwisselbare fotolenzen kunt werken. Het nadeel hiervan is dat je camera heel groot word, je licht verliest door de adapter en dus snel je gain omhoog moet zetten, wat weer voor meer ruis zorgt. Daarnaast krijg je last van vingettering(donkere randen in de hoeken) en bij de meeste adapters wordt het beeld op de kop opgenomen. Later moet dat dus terug gezet worden. Al wordt de scherptediepte wel wat kleiner bij het gebruik van een adapter, is het bij lange na niet van hetzelfde niveau als bij een DSLR. Dat komt omdat je nog steeds de grote sensor mist en dus ook je lichtgevoeligheid. De prijs van een adapter ligt ook hoog, zo rond de €1000,- of meer.

Brevis 35 mm adapter van Cinevate op een Sony EX1.

Lichtgevoeligheid

Een ander voordeel van de grote sensor is de hoge lichtgevoeligheid die dit met zich meebrengt. De grote sensor vangt meer licht op, waardoor er minder ruis is op hoge iso waardes. En is dus minder snel een hoge iso nodig dan bij een normale camera, al heet de lichtgevoeligheid bij die camera’s gain. Door de kleine sensor in een normale camera is bij donkere situaties al snel een hoge gain instelling nodig, wat veel ruis met zich mee brengt. Een DSLR zal minder snel een hoge iso nodig hebben, en die zal dan minder ruis met zich mee brengen.

Lenzen spelen ook een grote rol bij de lichtgevoeligheid.

Still uit “Nocturne” door Vincent Laforet. Geschoten zonder extra belichting met een 1DMKIV.

Bron: http://vimeo.com/7152063

Aanschaf

Een ander groot voordeel van DSLR’s is de prijs. Een DSLR waar je prima mee kan filmen is al te krijgen voor €600,- inclusief kitlens. Dit heeft vooral een voordeel voor beginnende filmproductiebedrijven, indie filmmakers en hobbyisten. Zij kunnen opeens voor een veel lager bedrag filmen met een beeldkwaliteit die twee jaar geleden onmogelijk leek voor deze prijs. Het is wel zo dat er nog veel accessoires nodig zijn om goed gebruik te kunnen maken van de filmfunctie, wat de prijs nog wel omhoog drijft. Echter wordt er door accessoiremakers flink op de budgetmarkt ingesprongen. Daarnaast zijn niet alle accessoires direct noodzakelijk en deze kunnen gaande weg worden bijgekocht.

Een uitgebreide budget set kan je al samen stellen voor minder dan €1000,-. Voor dit geld heb je dan een camera, lens en statief. Later kunnen extra’s als microfoons en lenzen bij gekocht worden. Een complete professionele set kun je al samenstellen voor zo’n €3000,-. Je hebt dan een professionele Full Frame DSLR met een set goede lenzen. Deze bedragen liggen aanzienlijk lager dan normale camera’s met vergelijkbare sensors. Het nieuwe topmodel van Red, de Epic, bedraagt momenteel €60.000. Nu beschikt deze camera natuurlijk over veel meer opties dan de gemiddelde DSLR maar door de hoge aanschafprijs is deze camera maar voor weinig mensen weggelegd. Een DSLR, met weliswaar veel minder functies, kost ook maar een honderdste van deze prijs en spreekt veel meer mensen aan.

Verwisselbare lenzen

Een ander voordeel van DSLR’s is het feit dat ze verwisselbare lenzen hebben. Sommige traditionele camera’s hebben deze optie ook, maar vaak alleen in het hogere segment. Het voordeel van verwisselbare lenzen is dat je precies de goede lens voor je project kan gebruiken. Ga je in de nacht in de stad filmen, dan gebruik je een hele lichtsterke lens met bijvoorbeeld een diafragma van F1.4, zodat er heel veel licht op je sensor valt. Of je gebruikt een lens met een groot brandpuntafstand van bijvoorbeeld 200 mm om onderwerpen van veraf te filmen. Ook kan je primes gebruiken. Primes zijn lenzen met een vast brandpuntafstand van bijvoorbeeld 35 mm of 50 mm. Het voordeel van deze lenzen is dat ze kwalitatief beter zijn dan zoom lenzen. Daarnaast zijn primes in de meeste gevallen lichtsterker dan zoom lenzen.

Vormfactor

DSLR’s zijn een stuk kleiner dan traditionele camera’s. Dat heeft zowel nadelen als voordelen. Door de kleine vorm kunnen de camera’s op nieuwe, creatieve manieren ingezet worden. Ze passen bijvoorbeeld in ruimtes waarbij je met een 35 mm filmcamera niet in kan komen. Een voorbeeld hiervan is de laatste aflevering van het zesde seizoen van de tv-serie House. Deze aflevering is volledig gefilmd met drie Canon 5D MKII’s. De aflevering gaat over een meisje dat bedolven ligt onder het puin, nadat een kraan is omgevallen op een gebouw. De ruimte tussen het puin was zo klein dat een normale 35 mm camera er niet in kon. Met de kleine DSLR kan het shot echter wel gemaakt worden.

De vormfactor van DSLR’s als voordeel gebruikt in “House”.

Een ander voordeel is dat niet veel mensen weten dat je met DSLR’s tegenwoordig ook kunt filmen. Mensen denken vaak dat je foto’s aan het maken bent. Je kunt dus mensen filmen, zonder dat ze weten dat ze gefilmd worden. Vaak zijn mensen erg gespannen als ze gefilmd worden. Op deze manier kun je dus mooie portretten vastleggen voor bijvoorbeeld een documentaire.

Daarnaast zijn er plekken waar niet gefilmd mag worden. Vaak mag er wel gefotografeerd worden. Met een DSLR wordt het dus wel mogelijk om op deze te plekken te filmen. Dit blijft natuurlijk op eigen risico!

Nadelen

Aan het filmen met DSLR’s zitten dus veel voordelen. Helaas zitten er ook een aantal nadelen aan. Het zijn in feite fotocamera’s, waar je toevallig ook fantastisch mee kan filmen, maar hier zijn ze niet voor gebouwd. Ik behandel de nadelen, en geef indien mogelijk, oplossingen om rond deze nadelen te werken.

Film tijdlimiet

Een nadeel aan het filmen met een DSLR is het feit dat ze maar een bepaald aantal minuten kunnen filmen. Voor de opslag van het materiaal op de SD of CF geheugenkaarten wordt het bestandssysteem FAT32 gebruikt. Dit systeem zorgt ervoor dat de kaarten op elk OS, dus Windows, OS X en Linux, te zien zijn. Echter kan FAT32 maar bestanden van maximaal 4GB aan. Omdat DSLR’s met een hoge bitrate van maximaal ongeveer 45 Mbit filmen zit je na ongeveer 12 minuten aan deze limiet. Je moet dan een nieuwe opname starten en mist dan een paar seconden. Voor professioneel werk maakt dit vaak niet zoveel uit, daar werk je vaak per scene het storyboard en/of shotlist af en deze scenes zullen vaak niet langer dan 12 minuten zijn, bijvoorbeeld bij een bedrijfsfilm. Bij evenementen is het een stuk lastiger. Als je een toespraak moet filmen van een uur moet je dus met meerdere camera’s filmen, zodat je een overlapping in materiaal hebt. Of je moet de audio apart opnemen met bijvoorbeeld een Zoom H4n, zodat je wel de audio hebt en de stukjes die mist door het maken van een nieuwe opnamen kunt opvullen met wat sfeerbeelden.

Alle camera’s, ook normale camera’s, hebben dit probleem. Bij traditionele camera’s wordt het echter in de camera opgelost, doordat deze de bestanden zelf aan elkaar kan plakken. Bij bijvoorbeeld een opname van een uur zal de camera vier losse bestanden van 4GB aanmaken, maar zal dit zien en exporteren als één opname van een uur. Een andere oplossing die gebruikt wordt is bij het binnen halen van het materiaal van de camera de software ziet welke bestanden eigenlijk één opname zijn en plakt deze opnames aan elkaar. Deze oplossingen bestaan nog niet voor DSLR’s.

Oververhitting

Bij gebruik van het LCD scherm en de sensor van een DSLR warmt deze steeds wat op. Bij fotografie is dit over het algemeen geen nadeel, aangezien je die niet continue gebruikt. Bij filmen gebruik je echter constant de sensor en het scherm. Deze worden daarom constant warmer. Deze camera’s zijn er niet opgebouwd om constant mee te filmen en op een gegeven moment worden ze zo warm dat het camera zichzelf moet uitschakelen om beschadiging te voorkomen. Eerst geeft de camera een waarschuwing dat deze te warm wordt, door middel van een kleine, rood knipperende thermometer. Je kan dan nog door filmen, maar moet de camera eigenlijk laten afkoelen. Als je door gaat schakelt de camera zichzelf op een gegeven moment uit. Het afkoelen neemt over het algemeen enkele minuten in beslag.

Om oververhitting te voorkomen moet je de camera en het scherm zo veel mogelijk uit proberen te doen als je niet aan het filmen bent. Zo voorkom je dat de camera onnodig hitte opbouwt. Daarnaast is het een optie om een tweede camera mee te nemen, zodat je kan wisselen als de ene oververhit is.

Het ligt per camera hoe snel deze oververhit. Een DSLR met een metalen behuizing als de Canon 5D MKII kan hitte makkelijker kwijt, omdat de behuizing als warmtegeleider dient. Een camera met een plastic behuizing als de Canon 550D bouwt hitte sneller op, omdat de plastic behuizing de hitte niet kan afvoeren.

Houdt er ook rekening mee dat de sensor iets meer ruis geeft naarmate deze opwarmt.

Rolling Shutter

DSLR’s kampen ook met het rolling shutter probleem, omdat de sensor een CMOS sensor is. Het beeld van een CMOS sensor wordt per lijn uitgelezen en daarna weggeschreven. Als het beeld heel snel veranderd is de CMOS sensor nog niet klaar met het wegschrijven van het huidige beeld, terwijl het volgende beeld al weer klaar staat. Dit geresulteerd is schuine beelden, oftewel “skew”. Alle camera’s met een CMOS sensor hebben hier last van, niet alleen DSLR’s. Echter omdat de sensor van DSLR’s zo groot is hebben deze camera’s er meer last van. De Canon 5D MKII met zijn grote Full Frame sensor heeft hier het meeste last van.

Rolling shutter is softwarematig in post productie grotendeels op te lossen. Verder is het gewoon rekening houden met deze beperking. Je kan dus bijvoorbeeld beter geen snelle pan-bewegingen maken met een DSLR.

Line Skipping

DSLR’s zijn ten eerste gebouwd om foto’s mee te maken. Ze gebruiken CMOS sensors met veel megapixels. Full HD is echter maar ongeveer 2 megapixel, terwijl de sensoren veel meer megapixels bevatten, tot wel 21 megapixels. Bij het filmen moet de camera dus van een heel groot aantal megapixel naar een Full HD resolutie. De DSLR’s doen dat door elke derde rij pixels van de sensor op te slaan en de rest weg te gooien. Het beeld dat hierbij ontstaat wordt vervolgens omgezet naar een Full HD beeld, waarna de H.264 compressie wordt toegepast om het beeld naar de geheugenkaart weg te schrijven. In dit proces gaan dus een boel gegevens verloren. Dit zorgt voor twee problemen: aliasing en moire.

Line Skipping geïllustreerd.

Bron: http://ninofilm.net/blog/2010/04/26/full_hd_crop_zoom/

-Aliasing:

Door het line skipping gaat veel data verloren. Je gaat van een heel groot beeld zonder compressie, naar een klein beeld met compressie. Door dit proces krijgen fijne lijnen een kartel randje:

Op de dunne rand van de bril vormt zich een kartelrand: aliasing

Bron: http://ninofilm.net/blog/2010/04/17/536/

- Moire:

Moire is een probleem wat ook veroorzaakt wordt door line skipping. Hierbij vormen zich in patronen met dunne lijnen pulserende, gekleurde vlakken. Moire is enigszins tegen te gaan door de scherpte van de DSLR’s terug te schroeven. Dit kan bij de Picture Style van de camera. Je kan de scherpte dan terug brengen in post productie, maar je hebt het beeld zonder of met minder moire opgenomen. Vaak kan ook een stapje naar voren of naar achter doen met de camera de moire oplossen.

Moire komt vaak vorm bij objecten met veel dunne lijnen, zoals een bakstenen gebouw of een kledingstuk met dunne lijnen. Je kan hier dus van te voren rekening mee houden.

Een voorbeeld van moire bij een gebouw.

Door de scherpte terug te brengen in de camera kan je moire tegen gaan.

Bron: http://www.hurlbutvisuals.com/blog/2009/12/27/picture-style-how-do-you-choose/

Codec

Geen enkele DSLR filmt in een RAW codec, zoals ze wel in RAW fotograferen. Bij RAW filmen wordt er geen tot amper compressie toegepast. Je krijgt dus een beeld met zo veel mogelijk informatie. Hierdoor kan je in post productie nog alle kanten op. Zo kan je een verkeerd ingestelde witbalans makkelijk rechttrekken. De DSLR’s fotograferen wel RAW, dit zorgt ervoor dat je achteraf je fouten nog kan verbeteren en meer kan doen met bijvoorbeeld kleurcorrectie. Het resulteert wel een veel grotere bestanden. Een JPEG foto zal enkele MB’s groot zijn, terwijl een RAW foto tientallen MB’s groot zal zijn.

Met film zit je al met de tijdslimiet vanwege de 4GB limiet van het bestandssysteem. RAW filmen zal dus qua bestandsgrootte onmogelijk zijn in de huidige situatie.

DSLR’s nemen daarom op met een een compressietechniek. Hierbij wordt een bepaalde compressietechniek, oftewel codec gebruikt. De codec die gebruikt wordt verschilt per DSLR en varieert van MJPEG, tot AVCHD, tot H.264. Hoe zwaarder de compressie, hoe kleiner het bestand, maar hoe minder informatie er over blijft. Minder informatie betekend mindere beeldkwaliteit en ruimte voor aanpassingen in post productie. De bitrate en de codec bepalen dus voor een groot deel het eindresultaat van het beeld. Een camera kan nog zo mooie sensor hebben, als de bitrate laag is en de codec een hoge compressie gebruikt, zal het beeld nog steeds niet mooi zijn.

De codec bepaald ook hoe je in de montage te werk moet gaan. Sommige codecs zijn niet edit-friendly en moeten eerst omgezet worden. Een veel gebruikte codec voor DSLR is H.264. Hoewel deze codec goed is en er redelijk wat informatie overblijft is hier niet zomaar mee te editten. Als je met een H.264 gaat editten moet de computer tijdens het afspelen eerst de gecomprimeerde materiaal uitpakken. Dit is voor elke computer zwaar en kan zelfs de snelste computer op zijn knieën krijgen. Daarnaast is er met H.264 niet frame-nauwkeurig te editten. Je weet nooit of je precies op de goede frame zit, dit komt door compressie. Daarom is het ook van belang H.264 bestanden om te zetten naar een codec formaat dat wel frame-nauwkeurig is.

Audio

Een ander nadeel van het filmen met DSLR’s is het audio probleem. Ten eerste heb je geen standaard geen mogelijkheid om je audio te monitoren met een koptelefoon. Daarnaast heb je tijdens het filmen geen audio meters in beeld. Dit maakt het lastig om te bepalen of je eigenlijk wel goede audio opneemt. Daarnaast hebben een aantal DSLR’s Automatic Gain Control(AGC). De audio levels worden automatisch door de camera ingesteld. Dit zorgt voor plotselinge schommelingen in het opnameniveau en voor ruis. Daarnaast hebben DSLR’s geen XLR aansluiting, de meeste DSLR’s hebben wel een 3.5mm jack aansluiting.

Voor deze problemen bestaan gelukkig meerdere oplossingen. Voor bepaalde Canon camera’s is er een speciale firmware beschikbaar die je de beschikking geeft over audio meters tijdens het filmen. Deze firmware, Magic Latern, draait vanaf je SD of CF kaart en wordt bij het aanzetten van de camera opgestart in plaats van het Canon OS. Het is echter niet zonder gevaar om een oneigenlijke firmware te draaien. Daarnaast geeft deze firmware de mogelijkheid om via de AV-out poort op de camera de audio te monitoren met een koptelefoon.

Magic Lantern firmware op een Canon 5D MKII.

Daarnaast kan je gebruik maken van een field recorder als de Zoom H4n. Deze recorder biedt twee XLR aansluitingen met phantom power(48v en 12v). Daarnaast kan de recorder in hoge kwaliteit opnemen tot 96 Khz/24 bit. Een nadeel aan deze manier van werken is dat je de audio in post productie moet syncen met je beeld. Dit kan je makkelijker gemaakt worden met de plug-in Plural Eyes. Doordat je niet meer met de camera je audio opneemt heb je ook geen problemen met AGC meer.

Zoom H4n field recorder.

Een andere oplossing is het gebruiken van een XLR adapter. Deze adapter biedt pre-amps van betere kwaliteit, die minder ruis leveren, op met een hogere gain. Daarnaast bieden deze adapters twee of meerdere XLR aansluitingen, afhankelijk van het type adapter bieden de aansluitingen ook 48v of 12v phantom power. Door de gain op de pre-amp hoog te zetten kunnen de audio levels op de DSLR laag gezet worden. Door goede kwaliteit audio met weinig ruis aan te leveren in de camera via de adapter kan je goede audio in-camera opnemen. Het voordeel hiervan is dat je je audio niet meer in post productie hoeft te syncen. Daarnaast bieden sommige modellen een AGC defeat optie. Deze optie schakelt de AGC van een DSLR als ware uit door één kanaal vol te gooien met een lage hertz toon. Zo denkt de camera dat de levels omlaag moeten en blijft het opname niveau constant. Dit kost je echter wel een audio kanaal. In dit geval geeft een field recorder een betere audio kwaliteit.

Juicedlink DT454 XLR adapter.

Vormfactor

De kleine vorm van DSLR’s is zowel een voordeel als een nadeel. Het brengt je creatieve mogelijkheden, maar de vorm is geperfectioneerd om mee te fotograferen en niet om mee te filmen. Het mist de ergonomie van normale filmcamera die er voor gebouwd is om lang(er) stabiel mee vast te houden.

Die stabiliteit komt ook van het gewicht van de camera’s. DSLR’s zijn heel licht in vergelijking met normale camera’s en zijn daardoor heel moeilijk stil te houden. Je krijgt een trillend beeld. Lenzen met Image Stabilisation(IS) verbeteren dit probleem wat. Verder is er een schouderstatief, oftewel rig, nodig om de DSLR ergonomie en gewicht voor stabiliteit mee te geven.

Conclusie

Het filmen met een DSLR brengt dus zowel voor- als nadelen met zich mee. Wegen de voordelen tegen de nadelen op? In mijn ogen wel. Er zitten flink wat haken en ogen aan het filmen met een DSLR. Echter zijn deze vaak goed te overkomen. De beeldkwaliteit die je ervoor terug krijgt in deze prijsklasse is fenomenaal en in mijn ogen is het terecht dat dit een revolutie wordt genoemd. Filmen met een kleine scherptediepte wordt opeens voor iedereen mogelijk, ook diegene met een kleine(re) portemonnaie. Laat je niet intimideren door de nadelen en maak ten volle gebruik van de vele voordelen die filmen met een DSLR je biedt!

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn eerste post hier schreef over bruiloftsvideo’s. Deze zomer ben ik mijzelf als fotograaf aan het bijscholen om ook video aan te kunnen bieden aan mijn klanten. Een paar weken terug heb ik mijn tweede gratis bruiloftsvideo gemaakt, om portfolio en ervaring op te [...]]]>

Het is alweer een tijdje geleden dat ik mijn eerste post hier schreef over bruiloftsvideo’s. Deze zomer ben ik mijzelf als fotograaf aan het bijscholen om ook video aan te kunnen bieden aan mijn klanten. Een paar weken terug heb ik mijn tweede gratis bruiloftsvideo gemaakt, om portfolio en ervaring op te kunnen bouwen. Sinds mijn eerste video (die nog offline staat) heb ik heel erg veel geleerd.

Zo ben ik Superflat picturestyle naar Neutral gegaan, met het contrast helemaal naar beneden. Dit geeft uiteindelijk vele betere kleuren, zeker als je een beetje contrastvolle ‘look’ wilt. Met de Superflat picturestyle kregen de huidtonen een hele rare kleur, die je ook niet meer goed kreeg in post. De reden is dat de codec (h264) heel weinig ruimte geeft om nog kleurcorrectie te doen. De Superflat picturestyle maakt de kleuren te veel ‘kapot’. Wat ik daarbij een nadeel vond is dat je minder goed kon inschatten of je de belichting (exposure) goed had met Superflat. Je moet dus in een picturestyle schieten die het dichtst bij je uiteindelijk resultaat komt.

Eerder gebruikte ik een schouderstatief, laatst heb ik een monopod gekocht van Manfrotto (de 561b HDV). Ik kan je vertellen dat het werken vanaf een monopod letterlijk en figuurlijk een verademing is. Met een schouderstatief werden de beelden véél schokkeriger en kreeg ik na verloop van tijd echt last van mijn schouder. Na een hele hoop twijfelen, heb ik toch op aanraden van o.a. Stillmotion een monopod gekocht. Het is even een investering (280 euro), maar ik heb er echt geen moment spijt gehad, wat werkt dit apparaat heerlijk zeg! Ik kan bijna de hele dag vanaf monopod werken, zonder dat ik last krijg van mijn schouder of dat de beelden schokkerig worden.

Qua audio heb ik niet veel veranderd, behalve dat ik tijdens de ceremonie een goedkope handheld recorder heb gebruikt, de Zoom H2. Deze heb ik op de tafel van de beambte gezet, wat me heerlijk helder geluid gaf van zijn speech. De rest van de audio heb ik opgenomen met m’n Rode Videomic op m’n camera. In m’n edit heb ik de twee bronnen door elkaar gemixt. In mijn vorige post schreef ik al dat ik meer wilde doen met originele audio in de highlights, dat heb ik deze keer dan ook gedaan.

Niet alleen qua apparatuur of instellingen heb ik dingen geleerd, ook qua edit van de highlights heb ik veel veranderd. Bij mijn eerste video gebruikte ik de muziek als leidraad voor mijn edit en dus behandelde ik de highlights als een soort muziekvideo. Na gesproken te hebben met Ervani, een doorgewinterde editor en de man achter de website HDSLR35, heb ik het helemaal anders aangepakt. Zijn mening is dat het verhaal en de beelden leidend moeten zijn voor de edit. De lengte van een shot bepaal je door te kijken hoelang een shot interessant is, niet of dat hij precies op de maat valt. Als het verhaal en de edit klopt, kun je er in principe elk muziekstuk onder plakken. Hij heeft overigens een goed artikel over montage op zijn website staan.

Een aantal van zijn tips waarmee ik begon met editen:

• Begin met het neerleggen van quotes uit je materiaal en laat deze leidend voor je stuk zijn.
• Edit eerst zonder muziek.
• Kijk af en toe (letterlijk) schuin naar je scherm naar de video. De cuts (en dus foutieve cuts) vallen je dan meer op, omdat je je niet focust op wat er zich in het beeld afspeelt.
• De lengte van het shot hangt af van hoe interessant het is, niet of het op de maat valt.
• Maak altijd duidelijk over Wie, Wat, Waar, Waarom en Wanneer het gaat.

Naderhand had hij nog een aantal opmerkingen, waarvan ik er een aantal heb doorgevoerd, vooral qua audio en eindshot. De rest neem ik de volgende keer weer mee. Hieronder een aantal van zijn opmerkingen.

• Kleurcorrectie is mooi
• Begin met wat meer anonieme shots, close-ups. Het shot van het make-up doosje: de beweging in en uit moet beter (shot stukje langer maken)
• Laat meer in en om het huis laten zien
• Maak meer gebruik van parallel montage: switch vaker tussen visagiste en ballonnen, tussen wachtende bruid en bruidegom die aankomt of tussen bruidspaar in het café en wachtende familie.
• De overgang van audio is bij een aantal cuts te hard,  waardoor ze te veel opvallen. Maak meer overgangen/crossfades. (heb ik inmiddels aangepast)
• Maak het einde beter (vorige eindshot was van het dak van de boot, nu heb ik een shot van het bruidspaar gebruikt)

Een half jaar lang hebben wij de minor Digital Media Production gevolgd. Tijdens deze minor werden we vrij gelaten in ons doen en laten, de studenten gingen zich verdiepen in een onderwerp waarin zij zich wilde verdiepen, de docent had een ondersteunende rol.

Een nieuwe vorm van onderwijs dus. Tijdens deze [...]]]>

Een half jaar lang hebben wij de minor Digital Media Production gevolgd. Tijdens deze minor werden we vrij gelaten in ons doen en laten, de studenten gingen zich verdiepen in een onderwerp waarin zij zich wilde verdiepen, de docent had een ondersteunende rol.

Een nieuwe vorm van onderwijs dus. Tijdens deze minor hebben we onze medestudenten gevolgd en geïnterviewd. Uit deze interviews is deze documentaire opgebouwd.

Daarnaast hebben wij aan het eind van de minor een workshop “Filmen met een DSLR” gegeven. Hierbij hebben we onze medestudenten in de rol van regisseur, director of photography, gaffer, etc gezet en ze laten filmen met DSLR’s in een professionele setting. Het materiaal van deze workshop zit ook voor een groot deel in de documentaire.

Een interessant concept dus, met veel co-creatie en hopelijk heeft dat geleid tot een interessante documentaire. Deze documentaire hebben we laten zien tijdens de TED-Talks in het filmhuis in Oosterbeek. De reacties waren overweldigend! Het was ook echt super om ons materiaal op een bioscoopscherm te zien. We kunnen je vertellen dat beeldmateriaal van de Canon 550D en 5D mark II prachtig zijn op het witte doek.

EenTweeTien Documentaire from Jeroen Diks on Vimeo.



Sinds kort heeft de Canon 5D MKII gelukkige manuele controle over de audio gekregen. Helaas is bij [...]]]> De videomogelijkheden van de HDLSR’s zorgen voor een ware revolutie. Sinds kort hebben bijna alle HDSLR’s van Canon volledige manuele controle over het beeld. Een prachtige ontwikkeling natuurlijk, maar wat achter blijft zijn de manuele instellingen voor audio…

Sinds kort heeft de Canon 5D MKII gelukkige manuele controle over de audio gekregen. Helaas is bij een recente firmware update voor de Canon 7D dit probleem niet aangepakt. De Canon 550D en 500D zit ook nog zonder, de 500D heeft zelfs geen manuele controls voor het beeld… Deze camera’s moeten het doen met Automatic Gain Control, of te wel AGC. De camera bepaald zelf de audio levels en boost deze als het stil. Helaas zorgt de AGC eigenlijk altijd voor een ruis in de audio, tenzij er echt veel achtergrond geluid is. Dit is natuurlijk erg vervelend. Gelukkig zijn er apparaten op de markt die dit probleem tegen gaan, zoals de JuicedLink DT454.

Dit prachtige apparaatje geeft je ook nog eens o.a. balanced XLR inputs, audio meters, etc. Helaas hangt er ook een stevig prijskaartje aan(€399,- bij CameraTools). Niet iedereen heeft behoefte aan al de opties, al is de AGC Kill wel een optie die voor iedereen eigenlijk gewoon noodzakelijk is.

Een andere optie is het apart opnemen van de audio op een fieldrecorder. Dit is hoe de professionals het vaak aanpakken, die vertrouwen niet op de onboard audio van een camera. Dan is een apparaat als de Zoom H4 een mooie oplossing.

Dit brengt weer het probleem met zich mee van het syncen in post-productie. Je moet al je shots klappen met een slate. Het geeft je wel prachtige 24 bit/96Khz audio. Gelukkig is er de plug-in PlurarEyes die het syncen automatisch doet door naar de dummy audio track te luisteren die opgenomen is met de onboard mic van de camera.

Al deze opties werken uitstekend, al hangt er wel een prijskaartje aan. Niet iedereen kan of wil dit betalen. Gelukkig kwam ik de volgende oplossing tegen die niet alleen werkt, maar ook nog goedkoop is! Benodigdheden:

-Y-splitter naar dual mono
-Mono audio kabel
-MP3 speler

De bedoeling van deze set-up is om de Y-splitter aan te sluiten op de stereo mic ingang op je camera. Nu heb je twee mono ingangen. Op de ene ingang sluit je je externe mic aan, op de andere de mp3 speler. De mp3 speler laat je een mp3 afspelen met de constante toon van 20Hz. De camera ziet deze toon als constante geluidsbron en zal de AGC “uitschakelen”. Als je je materiaal inlaad in je NLE zal je natuurlijk wel audio hebben met een constante pieptoon. Deze is er simpel uit te halen, door van de stereo laag twee losse mono lagen te maken(Alt+L in FCP), het kanaal met de pieptoon te verwijderen, en het goede mono kanaal te dupliceren. Met dit simpele truukje ben je voor twee tientjes van je AGC probleem af. Het geeft je niet de voordelen van een apparaat als de JuicedLink, of de goede audio van een Zoom, je kan wel acceptabele audio tot je genoeg gespaard voor een van de twee genoemde audio opties.

Ik kon in Nederland de Y-splitter naar dual mono helaas niet vinden. Volgens vele winkelier was het echter makkelijk om zelf te solderen. Ik heb er echter voor gekozen om een 3.5mm male jack naar Cinch female kabel te gebruiken met een Cinch male naar 3.5mm jack female plug om mijn externe mic op aan te sluiten en een Cinch male naar 3.5mm jack male kabel, aangesloten op een Cinch Splitter om mijn MP3 speler aan te sluiten. Een ingewikkelde constructie, maar het werkt!

Deze gaat op de ingang van de camera.

Deze gaat op een van de bovenstaande Cinch ingangen. Hier wordt de externe mic op aangesloten.

Deze gaat in de andere Cinch ingang.

Deze kabel gaat in de bovenstaande Cinch splitter en wordt gebruikt om de MP3 speler aansluiten.

In onderstaand filmpje legt de bedenker van deze “hack” het allemaal uit. Daarnaast is daar ook de link te vinden van een 30 minuten durende MP3 met een constante 20Hz toon voor de MP3 speler.

Kleurcorrectie is niet zo [...]]]> Met kleurcorrectie kan je je beeld echt een bepaalde sfeer meegeven. Het bepaald de mood die je bij de kijker overbrengt. Maar hoe ga je eigenlijk te werk met kleur? Welk programma gebruik je daarvoor, of maak je gebruik van een plug-in? Gebruik je een gewone kleurcorrectie of een 3-weg corrector?

Kleurcorrectie is niet zo makkelijk als het lijkt, het is zelfs een vak op zich! In dit artikel wil ik de basis van kleurcorrectie even uitlichten. Ik werk met Final Cut Pro 7 en Magic Bullet Looks. Deze plug-in is erg uitgebreid en ik vind het fijn werken. Er zijn ontzettend veel mogelijkheden en presets. Als je niet goed weet hoe je aan de slag moet is het handig een preset te pakken en deze wat te tweaken naar de look die jij je film wilt geven.

Voor dit artikel gaan we echter vooral aan de slag met Lift-Gamma-Gain, om een look te creëren die momenteel erg populair is in Hollywood:

Als je goed kijkt zie je dat de schaduwen cyaan/turkoois gekleurd zijn en de highlights licht oranje/huidskleur. Stap een bioscoop binnen, kijk een willekeurige film en wat je zie hoogst waarschijnlijk…. dit kleurenschema! Het is namelijk erg populair in Hollywood momenteel en veel films maken er gebruik van. Maar hoe komt Hollywood nu bij deze kleurkeuze?

Heel simpel: kleurtheorie. Met de kleurtheorie kunnen op verschillende manieren logische kleurcombinaties gemaakt worden. Een voorbeeld daar van zijn complimenterende kleuren. Dit zijn kleuren die tegen over elkaar in het kleurenwiel staan:

Wat zie je het meest in films? Juist, mensen! En als we de huidskleur pakken zitten we in het oranje kleurgebied en de complimenterende kleur daarvan is…. cyaan/turkoois! Deze kleuren zijn dus niet zonder reden gekozen. Complimenterende kleuren laten kleuren “poppen”. Het maakt het beeld levendig en laat de kleuren van het scherm spatten.

Adobe heeft een hele handige tool om kleurcombinaties te maken, namelijk Kuler. Als we onze theorie in de praktijk brengen krijgen we dit kleurenschema voor onze kleurcorrectie:

Vervolgens gaan we dit toepassen in Magic Bullet Looks. Geef het materiaal dat je wilt gaan graden de Looks preset in FCP.

Zorg dat je playhead op het materiaal dat je wilt gaan graden staat en klik op edit. Vervolgens wordt Magic Bullet Looks geopend en kun je aan de slag, simpel toch?

We gaan onze eigen Look opbouwen. We beginnen dus met een leeg veel en voegen via de Tools bar die rechts te vinden is Lift-Gamma-Gain toe.

Dit doet hetzelfde als de Colorista filter van Magic Bullet. Lift-Gamma-Gain komt overeen met Shadows-Midtones-Highlights. Bij Lift kies je dat voor een cyaan/turkoois kleur, eventueel maak je de schaduwen nog wat donkerder door de slider naast het kleurenwiel iets naar beneden te halen.

Vervolgens kies je voor Gamma en Gain voor een kleur die met de huidskleur overeen komt. Dit ligt in het licht-oranje gebied. Hier kan je eventuele de brightness sliders iets omhoog zetten.

Zo simpel is het. Vervolgens kun je je look verder naar smaak uitbouwen. Meestal voeg ik een licht vignette toe en maak ik een kleine s-curve in Curves. Dit geeft de schaduwen wat meer diepte en brengt de highlights wat meer naar voren. Speel ook eens met de andere functies in de Toolbar! Er zijn ontzettend veel mogelijkheden om je beeld drastisch te veranderen.

Het is dus noodzaak om de .mov’s van je camera [...]]]> Ik werk met Final Cut Pro en zal dan ook mijn workflow beschrijven. De Canon DSLR’s filmen met de H.264 codec. Deze codec bevat compressie en is daarom niet geschikt om direct mee te werken, er valt namelijk niet nauwkeurig per frame mee te editten.

Het is dus noodzaak om de .mov’s van je camera eerst om te zetten. Dit kan je doen met verschillende programma’s, zoals bijvoorbeeld Compressor of MPEGStreamClip, maar enkele weken geleden heeft Canon een plug-in uitgebracht voor Final Cut Pro die het inladen van het materiaal van de DSLR’s makkelijker maakt. Via de Log & Transfer functie kun je nu gewoon je materiaal makkelijk binnen Final Cut Pro inladen, in verschillende ProRes codecs. Dit gaat volgens Canon zelf drie keer sneller dan via Compressor! De Canon E1 plug-in is hier te vinden.

In de volgende stappen zal ik mijn workflow beschrijven. Dit is mijn persoonlijke stijl en voorkeuren, je hoeft het absoluut niet exact op deze manier te doen. Werk op een manier die jij het makkelijkst vind!

Importen in Final Cut Pro met Canon E1 plug-in

De eerste stap is het importen van het materiaal in Final Cut Pro. Dit doe je door eerst de plug-in te downloaden via bovenstaande link en de stappen te volgen voor de installatie. Vervolgens kan je met Log & Transfer makkelijk het materiaal van je SD of CF kaart halen en omzetten naar de ProRes codec van jou keuze. Ik gebruik zelf ProRes LT, omdat deze kleinere bestanden geeft dan ProRes HQ of ProRes 4444. Ik heb de extra kleurinformatie niet nodig, omdat ik niet al te veel kleurcorrectie toe pas en niet met Color werkt. Doe je veel grading in Color? Gebruik dan wel de HQ of 4444 codecs.

Log & Transfer in Final Cut Pro

Het maken van de montage

Nu je het materiaal hebt omgezet naar een codec die wel geschikt is om mee te editten kun je gewoon aan je montage beginnen zoals je dat anders ook gewoon zou doen.

Een voorbeeld van een montage van mij met materiaal van een Canon 550D.

Exporten en opleveren voor YouTube en Vimeo

Als je klaar bent met je montage kun je een “current settings export” maken. Dit is een export van je montage in met de instellingen waar je tijdens je montage mee gewerkt hebt. Deze export is dus in de hoogst mogelijke kwaliteit, in het geval met materiaal van een DSLR dus Full HD in een ProRes codec naar keuze. Je maakt deze export door simpel op CMD+E te drukken, of via File>Export>QuickTime Movie. Ik maak altijd een master van een montage op deze manier. Deze master gebruik ik dan weer om een YouTube of Vimeo versie van mijn montage te maken. Dit doe ik simpel door de master in Compressor te slepen en de YouTube preset te selecteren. Deze preset is ook geschikt voor Vimeo. Als ik de master op DVD zou willen zetten zou ik de DVD High Quality 90 Minutes preset gebruiken uit Compressor om vervolgens met deze MPEG te werken in DVD Studio Pro.

Master in Compressor met YouTube preset

De opkomst van HDSLR camera’s heeft niet alleen in de semi-professionele wereld een revolutie ontketend, ook steeds meer gerenommeerde televisiestudio’s gebruiken de Canon 5D Mark II en 7D voor hun shows. Als je bedenkt dat deze camera’s ook door semi-professionals gebruikt worden, maar een fractie van ‘normale’ filmcamera’s kosten, kun je je bedenken [...]]]>

De opkomst van HDSLR camera’s heeft niet alleen in de semi-professionele wereld een revolutie ontketend, ook steeds meer gerenommeerde televisiestudio’s gebruiken de Canon 5D Mark II en 7D voor hun shows. Als je bedenkt dat deze camera’s ook door semi-professionals gebruikt worden, maar een fractie van ‘normale’ filmcamera’s kosten, kun je je bedenken dat dat best een revolutie is in de filmwereld.

Een voorbeeld van zo’n serie is House. De laatste aflevering van seizoen 6, aflevering 21 is gefilmd met Canon 5D Mark II’s.

De reden dat DP (Director of Photography) van House, Greg Yaitanes, gekozen heeft voor de 5D is o.a. dat ze wilden filmen in hele kleine ruimtes in een ingestort gebouw. De camera’s die ze normaal gebruikten waren veel groot en log om te gebruiken. Daarnaast zijn spiegelreflex camera’s veel gevoeliger voor licht, waardoor ze minder lampen hoefden te gebruiken. Mocht je meer willen weten, dan kun je terecht bij o.a. Philip Bloom.

Ik heb de aflevering zelf gekeken en moet zeggen dat ik me totaal niet heb gestoord aan het feit dat ze spiegelreflex camera’s hebben gebruikt. Sterker nog, ik denk dat de kleine scherpte diepte echt iets toevoegde aan de totaalsfeer van de aflevering. Deze aflevering is veel chaotischer dan een normale aflevering van House, die stijl past wat mij betreft helemaal bij het verhaal. De beelden zijn prachtig en heel sfeervol geworden. De DP zelf zegt dat de camera’s een meer ‘intiem’ gevoel geven dan normale filmcamera’s.

Er was vanuit de profesionele filmwereld best veel kritiek op het gebruik van fotocamera’s om een van de bekendste televisieseries van het moment te filmen. Nu het eerste schaap over de dam is, volgen er steeds meer series die spiegelreflex camera’s gebruiken. Er zijn geruchten dat o.a. Californication, “The Ghost Whisperer”, “How I Met Your Mother” en “CSI: Miami” gedeeltes filmen of zullen gaan filmen met spiegelreflexcamera’s.